– अंकिता कोइराला

निशीथ निस्तब्ध क्षितिजमा नवप्रभा कोमल रूपमा झल्किन्छ ।
थकित चेतनाभित्र सहनशीलताको अविचल स्पन्दन पुनः सञ्चालित हुन्छ।
विक्षिप्त आकांक्षाका भग्नावशेषहरूलाई मौन आलिङ्गनले संयोजित गर्दै,
उनी जीवनको मूलाधार बनी स्थिर, सुदृढ र अडिग रूपमा अवस्थित रहन्छिन्।

कालचक्रको दुरूह यात्रामा छायासरि संरक्षण प्रदान गर्दै,
विपत्तिको घनघोर आवर्तभित्र पनि उज्यालो दृष्टि प्रसारित गरिरहन्छिन्।
अन्धकारका सूक्ष्म तहहरूलाई भेदन गर्ने मौन साहस वहन गरी,
अश्रुका अर्थहरूलाई गहन अनुभूतिगत आख्यानमा रूपान्तरण गर्छिन्।

स्मृतिको अन्तरगह्वरमा उनको सान्निध्य निरन्तर प्रतिध्वनित भइरहन्छ,
अन्तर्मनको शून्यतामा स्नेहको अविरल तरंग प्रवाहित भइरहन्छ।
क्षत–विक्षत भावतरंगहरूलाई धैर्यसूत्रले पुनर्संरचित गर्दै,
जीवनको प्रत्येक स्पन्दनमा सौन्दर्य, अर्थ र चेतना संनिहित गराउँछिन्।

अन्ततः सम्पूर्ण अनुभूति एउटै शाश्वत सत्यमा विलीन हुन्छ,
मातृत्व कुनै शब्द होइन—यो त अस्तित्वको अविनाशी आलोक हुन्छ।
जहाँ समय स्वयं श्रद्धाको मौन प्रणति अर्पण गर्दछ,
र “आमा” नाम नै सृष्टिको परम एवं सर्वोच्च अर्थमा प्रतिष्ठित हुन्छ।

***