– गोविन्द पौडेल

जुन शक्तिले हिमालको सौन्दर्य
रच्यो त्यही शक्ति कति प्रलयकारी हकि
? सौन्दर्य हानिकारक मात्र होइन
जीवन विनाशक पनि हुँदो रहेछ
सौन्दर्यको पछि नलाग भाइ हो
त्यो त डाइनामाइट रहेछ !

मान्छे पनि
प्रकृति पनि !

आयातित बीजको बिकासे फूल
सडिएको जराको ओखती
पहाडको आँसु सिँचेर
रोपेको सिन्थेटिक रोटी
पुर्खाको नुनिलो पसिनाले फल्दैन !

रिकापीको लसुन
प्लास्टिकको माटोमा उम्रिदैन
ए जलपरी !

चिथोरिएको आँगनभित्रको
घुर्‍यानसँग
मधेसको घुर ताप्न
अचेल भैँसीहरू आउन्नन्

लामखुट्टेको परिचित धुन
हिउँको ढिस्कोभित्र बज्न थाल्छ
यो डल्लो कल्ले तताइरहेछ ?

छातीभित्र मुटु हुन्थ्यो
भन्थे ती वानरहरू
ब्याट्रीले चल्ने मुटु
कति दिन धड्किन्छ कुन्नि ?

मालचरीको हुल
कान देउताको तरङ्गले
देउरालीमा पाती चढाएर बिलाइसके !
ती अब फर्कदैनन् कहिल्यै !

डलरको छायामा परेको
त्यो डगर
बरबोटेको वरपीपलसँगै
मौनताको आँसु रुँदै
किचकन्याको बाँसुरी पर्खिरहेछ !

ए जलपरी !