– अन्जु चालिसे

“तिमी किन हरेक रात बाह्र बजेपछि फोनमा बोल्छौ?”

धेरै दिनदेखि मनमा थुप्रिएको प्रश्न त्यो रात अन्ततः ओठमा आयो।

उनी झ्यालछेउ उभिएकी थिइन्। बाहिर पानी परिरहेको थियो। सडकका बत्तीहरू पानीको पर्दाबाट धमिला देखिन्थे। मेरो प्रश्न सुनेर उनी एकछिन मतिर हेरिन्, अनि नजर फेरिन्।

“कामको कुरा हो,” उनले सहज बन्न खोज्दै भनिन्।

“कुन काम यति राति?”

मेरो स्वरमा प्रश्नभन्दा शंका बढी थियो।

उनले हल्का मुस्कान दिइन्।

“तिमी धेरै सोच्न थाल्छौ।”

त्यति भनेर उनी अर्को कोठातिर लागिन्।

तर मेरो मनले त्यो उत्तर मानेन।

पछिल्ला केही सातादेखि एउटै कुरा दोहोरिइरहेको थियो। राति बाह्र बज्नासाथ उनको फोन बज्थ्यो। कहिले कौसीमा जान्थिन्, कहिले अर्को कोठामा गएर ढोका थुन्थिन्। फोनमा बोल्दा उनको स्वर बदलिन्थ्यो—मसँग बोल्दा भन्दा कोमल, धैर्यवान् र आत्मीय।

कहिलेकाहीँ त उनी हाँस्थिन् पनि।

त्यो हाँसो मलाई भित्रैसम्म पोल्थ्यो।

मसँग हुँदा उनी प्रायः थाकेकी देखिन्थिन्। मेरा कुरा छोटा उत्तरमा टारिदिन्थिन्। तर रातको त्यो फोनमा घण्टौँ बिताउँदा पनि उनको स्वरमा थकान सुनिँदैनथ्यो।

एक रात मैले घडी हेरें।

११:५८।

दुई मिनेटपछि फोनको घन्टी बज्यो।

उनी हतारिँदै उठिन्।

“हेलो…”

उनको स्वरमा फेरि त्यही मिठास झर्‍यो।

म चुपचाप हेरिरहेँ।

उनी कौसीतिर गइन्। ढोका बन्द भयो।

त्यो रात निद्रा आएन।

को होला?

किन हरेक रात?

मबाट किन लुकाउनुपर्छ?

उत्तर नभएको ठाउँमा शंकाले आफ्नै कथा बुन्दै गयो।

भोलिपल्ट बिहान मैले सहज बन्न खोज्दै सोधेँ,

“हिजो राति कोसँग कुरा गर्दै थियौ?”

उनी केही क्षण चुप रहिन्।

“भनिसकेँ नि—कामको कुरा हो।”

“हरेक दिनको काम?”

उनले मेरो आँखामा हेरिन्।

“तिमीलाई ममाथि विश्वास छैन?”

त्यो प्रश्नले मलाई रोक्यो।

“विश्वास छ,” मैले भनेँ, “तर केही कुरा बुझ्न मन लाग्छ।”

“सबै कुरा बुझ्नैपर्छ भन्ने छैन।”

उनी भान्सातिर लागिन्।

म त्यहीँ उभिइरहेँ।

पहिलोपटक उनको एउटा वाक्यले हामीबीचको दूरी देखायो।

त्यसपछि घरमा मौनता बाक्लिँदै गयो।

हामी एउटै छानामुनि थियौँ, तर आ–आफ्नै संसारमा।

उनी फोनमा व्यस्त हुन्थिन्।

म उनको अनुहार पढ्न खोज्थें।

एक दिन उनको फोन टेबलमा छुटेको थियो।

अचानक घन्टी बज्यो।

पर्दामा एउटा नाम देखियो।

मैले पढ्न खोजेँ।

घन्टी त्यही क्षण बन्द भयो।

नाम पूरा देख्न सकिनँ।

त्यो अधुरो नामले मेरो शंका पूरा गरिदिएझैँ लाग्यो।

त्यो रात उनी फेरि फोनमा थिइन्।

म केही पर बसेर सुनिरहेँ।

“हुन्छ…”

केही क्षणपछि—

“नडराऊ…”

अनि—

“म छु नि…”

मेरो छातीभित्र केही खस्यो।

‘म छु नि।’

यो आश्वासन उनले कसलाई दिइरहेकी थिइन्?

मलाई त उनले यस्तो वाक्य बोलेको धेरै समय भइसकेको थियो।

त्यो रात मैले मनमनै निर्णय गरेँ—अब सहन्नँ।

भोलिपल्ट रात आयो।

घडीले बाह्र बजायो।

फोनको घन्टी बज्यो।

उनी फोन उठाउन लाग्दा मैले उनको हात समातेँ।

“आज म पनि सुन्छु।”

उनी एक्कासि रोकिइन्।

“के?”

“कोसँग हो यति गहिरो कुरा?”

उनको अनुहार फिक्का भयो।

“नाइँ… तिमीले सुन्न मिल्दैन।”

“किन?”

मेरो स्वर चर्कियो।

“के लुकाइरहेकी छौ?”

उनी चुप रहिन्।

“यदि तिम्रो जीवनमा अरू कोही छ भने सिधै भन।”

उनका आँखामा एकाएक चोट देखियो।

“तिमी के भन्दैछौ?”

“म के भन्दैछु, तिमीलाई थाहा छ।”

“यति शंका र अविश्वास? तिमीले मलाई यति सजिलै शंका गर्न सक्यौ?”

“हरेक रात कसैसँग लुकेर घण्टौँ कुरा गर्ने, अनि मैले सोध्दा ‘कामको कुरा हो’ भन्ने? म के सोचूँ?”

उनले लामो सास फेरिन्।

त्यसैबेला फोन फेरि बज्यो।

यसपटक उनका औँला काँपिरहेका थिए।

उनले फोन उठाइन्।

“हेलो…”

उताबाट केही क्षण सन्नाटा आयो।

अनि एउटा सानो, काँपेको आवाज सुनियो—

“आमा… मलाई डर लाग्यो।”

मेरो शरीर एकाएक कठोर भयो।

उनले फोन कानबाट हटाइनन्।

आँसु उनका गालाबाट चुपचाप झरिरहेका थिए।

“डराउनुपर्दैन बाबु,” उनले बिस्तारै भनिन्, “आमा यहीँ छ।”

उताबाट फेरि आवाज आयो—

“तपाईं भोलि पनि फोन गर्नुहुन्छ नि?”

उनले आँसु पुछिन्।

“हरेक रात गर्छु।”

फोन काटियो।

कोठामा सन्नाटा फैलियो।

यसपटक त्यो सन्नाटाभित्र मेरो आफ्नै प्रश्नहरू गुञ्जिरहेका थिए।

उनी कुर्सीमा बसिन्।

केही बेर भुइँतिर हेरिरहिन्।

“ऊ मेरो छोरा हो,” उनले बिस्तारै भनिन्।

मेरो नजर उनीतिर उठ्यो।

“अस्पतालमा छ। धेरै महिनादेखि उपचार भइरहेको छ। रात परेपछि डराउँछ। मेरो आवाज नसुनी निदाउँदैन।”

उनको स्वर भासियो।

“तिमीलाई मैले कहिल्यै भन्न सकिनँ।”

“किन?”

उनले केही बेर मौन बसेर भनिन्,

“म सम्बन्धविच्छेद भएकी हुँ।”

म झसङ्ग भएँ।

“तिमीलाई यो कुरा थाहा भयो भने… तिमी पनि अरूजस्तै मलाई अधुरो ठान्छौ कि भन्ने डर थियो।”

उनले आँखा झुकाइन्।

“त्यसैले उसलाई पनि लुकाएँ।”

मसँग बोल्ने शब्द थिएनन्।

भर्खरैसम्म जुन फोनको घन्टीले मेरो मनमा शंकाको आगो सल्काइरहेको थियो, त्यही घन्टीको पछाडि एउटा बिरामी बच्चाको डर रहेछ।

र त्यो डरलाई रात–रातभरि आफ्नो स्वरले थामिरहेकी एउटी आमा।

मैले उनको हात समातेँ।

“अब तिमी मलाई पनि छोड्छौ?”

उनको प्रश्नमा डर थियो।

मैले उनको हात अझ कसिलोसँग समातेँ।

“म तिमीलाई होइन,” मैले बिस्तारै भनेँ, “आफ्नै शंकालाई बोकेर हिँडिरहेको रहेछु।”

उनका आँखाबाट फेरि आँसु झरे।

तर यसपटक ती आँसुमा डर थिएन।

त्यो रात बाह्र बजिसकेको थियो।

फोन फेरि बज्यो।

उनले उठाइन्।

“हेलो बाबु…”

उताबाट आयो—

“आमा…”

उनले मेरो हात समातिन्।

यसपटक मैले उनको फोनतिर हेरेँ मात्र।

रोक्न खोजिनँ।

केही बेरपछि उताबाट कुनै आवाज आएन।

ऊ निदाइसकेको थियो।

उनले फोन बिस्तारै राखिन्।

बाहिर पानी अझै परिरहेको थियो।

झ्यालको सिसामा सडकका बत्तीहरू फेरि धमिला देखिए।

तर त्यो रात पहिलोपटक मलाई ती बत्तीहरू धमिला लागेनन्।

मलाई लाग्यो—कहिलेकाहीँ आँखाले देखेकोभन्दा ठूलो सत्य, मनले बनाएको भ्रमभन्दा बाहिर कतै चुपचाप उज्यालो भइरहँदो रहेछ।

***