– किरण अन्जान
‎गरिबलाई अमूल्य गाँस-गाँसको सिता रैछ,
‎धनीलाई सोझासाझाको रगत नै सच्चा मिता रैछ
‎लुटेर महल ठड्याउने करोडपति होऊ या मगन्ते,
‎खरानी बन्ने अन्तिम बिसौनी त उहीँ त्यो चिता रैछ

२,
यहाँ कुकर्म लुकाउन कति सम्मको भला भएका छन्,
‎सङ्कटमा परेका सोझा जनता केबल थला भएका छन्,
यहाँ गफ मात्र गर्छन् राष्ट्रवादको, भित्रभित्रै लिलाम चल्छ
‎वहाँ !देश बेच्ने दाउपेच पनि अचम्मका कला भएका छन् ।

३,
‎काँडैकाँडा छन् यहाँ, हरियाली कतै छैन
‎खलखल पसिना बग्छ यो, शिरमा छतै छैन
‎जहाँतहीँ उजाड अनि उराठ लाग्दो छ मित्र,
‎फूल त फुलेकाछन् तर सुगन्धको पतै छैन।

४,
सङ्लो पानी दिन्छु भन्दा, ऊ धमिलो रोज्छु भन्छ,
ओँठको प्यास मेट्नलाई, ऊ अमिलो रोज्छु भन्छ
‎संस्कार र सभ्यता त सती गइसकेछ क्यारे ‎
यहाँ युवा पुस्ता नै, बोतल रसिलो रोज्छु भन्छ ।

५,
‎मलाई त धर्मगुरु भन्नु नै समाजको छुलिया लाग्छ
‎हामी जनता चाहिँ बेदनामा पौडिएको हुलिया लाग्छ
‎यो मलाई मात्र लाग्दो हो कि तपाईलाई पनि मित्र
‎अनि नेता भन्ने बितिकै एक नम्बरको मुलिया लाग्छ ।
‎
***