– नारायणनाथ योगी 

बाहिर मुसलधारे वर्षा भइरहेको थियो। झ्यालका सिसाहरूमा ठोक्किएका पानीका थोपाहरूले कोठाभित्र एउटा छुट्टै लय पैदा गरिरहेका थिए। निनु र समीर एउटै ओछ्यानमा थिए, तर तिनीहरूबीचको दुरी ओछ्यानको चौडाइभन्दा धेरै गुणा बढी महसुस भइरहेको थियो।

समीरले निनुको न्यानो काँधमा हात राख्यो। निनुले कुनै प्रतिक्रिया दिइनन्, मात्र आँखा चिम्लिन्। उनी प्रतिक्षामा थिइन्— त्यो स्पर्शमा लुकेको पुरानो तापको, त्यो वेगको जसले पहिले उनलाई आफूभित्रै समाहित गर्थ्यो। तर आज समीरको हातमा त्यो पहिलेको जस्तो दृढता थिएन।

“समीर…” निनुले विस्तारै सुसाइन्।

समीरले उनलाई अङ्गालोमा तान्यो। उसको शरीर नजिक त आयो, तर उसको मन र सामर्थ्य कतै हराएको जस्तो देखिन्थ्यो। ऊसँग एउटा आकर्षक शरीर थियो, एउटा पुरुषको अहङ्कार थियो, तर भित्र कतै त्यो ‘आगो’ निभिसकेको थियो। ऊ एउटा यस्तो बन्दुक जस्तै बनेको थियो, जो बाहिरबाट टल्किन्थ्यो, बलियो देखिन्थ्यो, तर भित्र रित्तो थियो।

उनीहरूबीचको चुम्बनमा अब स्वाद थिएन, मात्र एउटा औपचारिकता थियो। समीरले प्रयास नगरेको होइन, तर उसको शरीरले उसको इच्छालाई साथ दिइरहेको थिएन। निनुको यौवनको तिर्खा र समीरको सामर्थ्यको अभाव बीचमा एउटा भयानक मौनता उभियो।

“सबै कुरा ठिक त छ नि?” निनुले सोधिन्। उनको आवाजमा अलिकति निराशा र अलिकति सहानुभूति थियो।

समीरले छततिर हेर्दै लामो सुस्केरा हाल्यो। ऊ आफूलाई एउटा पराजित सिपाही महसुस गरिरहेको थियो, जोसँग हतियार त छ, तर प्रहार गर्ने क्षमता छैन। उसले बुझ्यो— सम्बन्धको यो मोडमा पुगेपछि कहिलेकाहीँ शरीर केवल एउटा ‘गोली बिनाको बन्दुक’ मात्र बनिदिँदो रहेछ।

त्यो रात पानी रोकिएन, न त समीरको मनको आँधी नै थामियो।

***